Thomas Erdtsieck

Een bericht op SpitsNieuws van donderdag 5 augustus: ‘Meisjes tonen borsten langs weg’. Op zich een bericht dat meteen de fantasie prikkelt, want welke rechtgeaarde heteroman zou die meisjes niet graag eens tegenkomen op z’n 962e suffige autorit naar Bunnik? Meteen doemt een associatie op met de jolige Tiroler softsex films van vroeger. Zag je een liftster in lederhose die met ontbloot bovenlijf de aandacht van hongerige huisvaders trachtte te trekken. Het verhaal, herinner ik me nog, kreeg een vermakelijke wending toen een kerel stopte en het portierraam aan de passagierskant elektrisch opende om te vragen waar ze naartoe wilde. Toen het meisje haar hoofd naar binnen stak draaide hij het raampje snel weer dicht, waardoor het arme kind bij de hals klem kwam te zitten. Enfin, het vervolg laat zich raden: de man stapte rustig uit om zijn spartelende prooi van achteren te berijden.

Maar het kan nog veel krankzinniger, blijkt uit het berichtje op SpitsNieuws. Want ook voor de Amerikaanse tit flashers stopte een automobilist en die pakte meteen zijn mobiel. Niet om de politie te bellen, maar om een fotootje te maken. De politie kwam namelijk vanzelf al om de meiden in te rekenen en om, nu komt het, de fotograferende automobilist te arresteren voor het bezit van kinderporno. Yep sir! En volgens SpitsNieuws kan je daar in de States zomaar vijf jaar voor krijgen.

In wat voor een kafkaiaanse situatie kan je terecht komen? Je ziet meiden met blote tieten langs de weg, gelooft je ogen niet, weet zéker dat je vrienden je ook niet zullen geloven, maakt dus een foto als bewijs, en moet vervolgens onder vijf jaar opsluiting zien uit te komen. Met dure advocatenkosten en al. En die cops daar zijn niet zo mals als onze diendertjes hier. Die bladeren meteen terug in je mobiel om te kijken of er nog meer oneerbaars opgeslagen zit. En ja hoor: dat prairie-shot met die paarden. Een van de hengsten heeft een uithanger van jewelste. Waar dan? O daar. Nee, meneer moet zich niet van de domme houden, er komt nog een aanklacht wegens dierenporno bovenop. Zo! Meneer is gewoon een viezerik, want kijk zijn gulp staat ook nog open. Waar dan? O dat ene knoopje.

Rest de vraag: hoe zou het met de twee meiden aflopen? Wat staat er voor straf op het flashen van zoogorganen? En hoe zouden de dames door de hitsige macho’s op het bureau worden behandeld? Maar dat blijft natuurlijk onder de pet.

Zijn er maar drie uurtjes voor nodig om mij als overtuigd liberaal om te turnen naar SP-klant? Ik was er even bang voor na de uitzending van Zomergasten met Jan Marijnissen. Tot zondagavond 25 juli had ik de SP-voorzitter altijd geplaatst in dezelfde categorie als bijvoorbeeld Joop van den Ende: op het eerste gezicht gemoedelijk en joviaal, maarrrr kijk uit!
Ik begon dan ook met een pantser van vooringenomenheid naar de uitzending te kijken, eigenlijk al met de zapper in de hand. Effe kijken hoe Jelle Brandt Corstius het deed en of hij als 32-jarige journalist opgewassen was tegen de sluwe Brabantse vos. En dan na tien minuten overschakelen op Robin Hood, Prince of Thieves.

Maar het liep anders. Al na een paar minuten werd ik meegevoerd in de processie van Jan’s leven en Jan’s passies. Geen houden meer aan. Willoos ging ik met hem mee terug naar zijn Roomse jeugd in het gemoedelijke Brabant van toen. En zonder enig paaps referentiekader dompelde ik mij onder in zijn biechtbeschrijvingen, zijn rol in zijn vaders begrafenis, zijn enthousiasme over de boeken en films van pastoor Don Camillo. Hier was het prototype van de afvallige katholiek aan het woord. Op z’n achttiende afstand gedaan van het geloof, maar nooit van de wierookgeur.
Aanvankelijk aarzelend, maar al gauw met volle instemming, deelde ik zijn verontwaardiging over de arrogantie van koning Boudewijn, die tijdens de onafhankelijkheidsverklaring van Belgisch Congo uitsluitend de loftrompet over België blies. En ik wreef me in de handen toen daarna de nieuwe president Kasavubu een speech hield over de massamoorden en andere misdaden, die het Belgische koloniale bewind om zijn geweten had. En evenzeer verkneukelde ik mij over de publieke afgang van ‘Mister Neo Liberalism’ Alan Greenspan. Zijn gestamelde verdediging van de bancaire bonuscultuur vond ik ineens tenenkrommend. Jan Marijnissen had mij betoverd. Ik keek door zijn ogen en mijn wereldbeeld was compleet aan het kantelen. Zelfs ijskonijn Brandt Corstius leek geraakt te zijn door zijn bevlogen gast. Van zijn pogingen tot journalistiek tegengas bleef steeds minder over.

Later in bed probeerde ik me voor te stellen wat er zou gebeuren als deze gezellige, integer ogende Brabander bij ons zou aanbellen om ons een stofzuiger te verkopen. Als volslagen onbekende. ‘Goedenavond, mijn naam is Marijnissen en ik zal u eens laten zien waarom ze daar in het Vaticaan zo stokoud worden. Mag ik effe binnenkomen?’ Binnen de kortste keren zou hij op z’n anekdotische praatstoel zitten en vertellen hoe onverbiddelijk zijn stofzuiger korte metten maakt met alle schadelijke bedmijten en andere ziektekiemen in de pauselijke slaapvertrekken. Met die betrouwbare ronde kop en pretoogjes maakte het niet meer uit wat hij zei, we zouden hem op zijn woord geloven.
De volgende dag gingen we de aangeschafte stofzuiger uitproberen enne… Of ie ’t deed weet ik eigenlijk niet meer, want toen sliep ik al.

Als je er vroeger in de klas niet samen uit kon komen hoe de laatste dag voor de grote vakantie doorgebracht moest worden, besliste de meester. Zo simpel was het. ‘Jongens’ zei hij dan, want meisjes werden ook zo aangesproken, ‘wie willen er naar de Efteling? En wie willen naar het Openlucht Museum? En wie naar het Ouwehands Dierenpark? Vingers opsteken!’ Als er vervolgens geen duidelijke uitkomst was en veel onderling gekibbel, hakte hij de knoop door met: ‘We gaan naar het Planetarium.’ En niemand klaagde meer, want niemand had verloren.

Was iets van die prettige eenvoud maar te transponeren naar het gedoe rond de verkiezingsuitslag met de daaruit voortvloeiende ‘onmogelijke’ kabinetsformatie. Een rechts kabinet is niet te formeren omdat Verhagen lekker-puh zegt. Een Paars-plus kabinet lijkt onmogelijk omdat Rutte niet door links omsingeld wil worden. En een centrumkabinet strandt omdat Cohen zijn politieke beloftes dan niet zou kunnen waarmaken.
Waar is de meester die deze ego’tjes op het politieke schoolplein even bij de oren pakt en zegt: ‘Als jullie er onderling niet uitkomen, dan beslis ik. Want de school moet door en dit gekissebis kunnen we niet hebben!’

Doorredenerend op dit model zou je aan de benoeming van bijvoorbeeld drie wijze mannen cq vrouwen kunnen denken, die gezamenlijk een ministersploeg formeren. Dit wijze driemanschap zou kunnen bestaan uit Ministers van Staat, zoals Wim Kok, Hans van den Broek of Ruud Lubbers. Maar ook prominenten als Neelie Kroes of Hans Wiegel zouden zitting kunnen nemen. Eén van VVD-huize, één CDA’er en één PVA-coryfee zou het eerlijkst zijn. De koningin zou de keuze kunnen maken.

Vervolgens stelt dit driemanschap een evenwichtige ministersploeg samen, bestaande uit mensen die zich luid en duidelijk committeren aan het landsbelang boven enig partijbelang. De minister-president zou tenslotte in een anonieme stemming onder de ministers en de drie wijze mannen gekozen kunnen worden, waarbij de wijze mannen zelf niet verkiesbaar zijn. Bij voorkeur zullen de ministers uitstekende managers met visie zijn, zonder een opvallende politieke kleur. Niet zozeer een zakenkabinet als wel een spijkers-met-koppen-kabinet. Uiteraard blijft de Tweede Kamer haar controlerende en andere taken gewetensvol uitoefenen.

Laat zo’n kabinet maar eens vier jaar lang de kolen uit het vuur halen. Binnen twee maanden kan het er zijn. Een schoolvoorbeeld van regeren zou het kunnen worden.